درباره من

حکایت دستهایم:
کوچک که بودم و دبستان می رفتم، وقتی نام خانوادگی ام را (پیرزاده) صدا می زدند،بچه ها مسخر ه ام می کردند و من کلی ناراحت می شدم که چرا با اینکه خیلی خیلی جوان هستم ولی فامیلی ام اینطور نیست.بزرگ تر که شدم(راهنمایی و دبیرستان)علاوه بر مورد اولی ،زبر و خشن بودن دستهایم هم مزید بر علت بود برای بیشتر ناراحت شدنم،دستهایم در نگاه اول و مخصوصا تماس اول ،وقتی که دست می دادم،تداعی دست یک کارگر را داشت.البته از همان موقع هم کم و بیش با کارهای اینچنینی(سمباده زدن در و دیوار خانه های مردم/ به خاطر شغل پدر که نقاش ساختمان بود)سر و کار داشتم ولی نه به آن اندازه که دستم می انداختند.خلاصه از همان دوران از به نمایش گذاشتن دستهایم هراس داشتم و از قضاوت نادرست دیگران می رنجیدم.اما بعد از آن همه سال ،باز هم همان قضاوت نادرست تکرار می شود ،منتها انگار خدا می خواهد تلافی آن روزها را در آورد، چرا که این روزها دست دادن و آداب معاشرت با دوستان نه تنها باعث ناراحتی ام نمی شود بلکه با دیدن دستهایم، انگار به من نگاهی مردانه تر از دیگران می شود به این مضمون که چقدر فلانی زحمت کش بوده و با غیرت!
گاهی آن قدر از این لطف دوستان شرمنده می شوم که می خواهم مثل قدیم دستهایم را پنهان کنم ولی وقتی دست به سینه می شوم ،می گویند فلانی چقدر خودش را برای ما می گیرد!
خلاصه این هم حکایتی است دیگر:
حکایت
دست های من.
/در باره ی نام وبلاگ: (سپنج) نام فارسی قدیم( اسپند )است و در دهخدا به معنای سه پنج روز هستی(کنایه ازعمر کوتاه زندگی)نیز یاد شده است.برای آنها که سری به کلبه مان بزنند ،هیچ کاری و رفاقتی که از دستمان بر نیاید ، به محض ورود به خا طره هامان براییشان سپنج(اسپند) دود می کنیم تا از گزند چشم دیگران در امان باشند،رسمی که هنوز مرز بین باور و خرافه بودنش،روشن نیست اما هر چه هست یک حس شیرین نوستالزیک با همه خاطراتش در آن جاریست:
بفرمایید