برای
گفتن
در نمی یابم
با
ایما
اشاره
بی اشاره و بی حرف
با حروف متوالی
حرف مرا
ب ش ن و ی د :
نوبت من
از
عاشقی
گذشته است...
تا
خستگی ام را
اندازه بگیرم،
زورم به
صفر
هم نمی رسد!
دوباره
...می خوابم
این روز ها را
هیچ
شعری
نگفتم!؟
با اینکه
نوک هیچ مدادی
شکسته نبود!
و
قدیمی ترین
خودکارم
از غیرتش
جوهری می چکید!
من
این روزها را
شعری نگفتم!
زیرا
شاعرانی
را
دیدمکه هر روزش را
بی قلم
می نوشتند
و هر شبش را
از بر
می خواندند
....
همیشه
دلگیر است/
به پای
سنگ عاطفه
زنجیر است/
رسیده ام
به دیاری
که جای ماندن نیست/
به فکر رفتنم
اما
دگر
کمی
دیر
است!...
شعری بگویم
که برایم نان ندارد!
"روزی که
قلبم
قدرت كتمان ندارد...
يك روز
شايد!...
گر چه روشن است
ولی!
روشن تر این است که:
پیش چشم تنهایی،
روز هم تاریک است!
ساعت ۲ و چنددقیقه بامداد است
چایی روی میز من سرداست
قند در دهانم شیرین است
خوشبختی
اما
هنوزهم
بر شوری لبانم
و تلخی زبانم
راهی نیافته است!
... شهر در امن و امان است
و خوشبختی،
پشت دروازه ی نصیب و قسمت ، خوابش برده است!...
به علقه ی آدم به آدمی
به یاد تو و به نام تو
اولین اسپند را
دود می کردم ،
تو
به نام من و به کام خویش
آخرین اسفند را
سود می کردی!
همان روز که
مرامت
تو را ترک کرد
به بهانه ی
بزرگی نامت!...
روی روزنامه ی امروز سبزی فروش محل نوشته بود:
زندگی بازی مهره هاست.
تصمیمم را گرفته ام .
اگر با من دوست بمانی،
دیگر حتی در لحظه های تنهایی مان
با تو
شطرنج
بازی نمی کنم!
مبادا برای یک لحظه
نگران حرکت بعدی من باشی!
...من هنوز خاطره های هفت سنگ و یک قل ، دو قل را از یاد نبرده ام.
راستی یادم رفت:
نوبت توست، حرکت کن!
تو گیج میشوی
ما گیج میشویم
پس کی( چه کسی) و کی( چه وقت) گیج نمی شود ؟!
هر چه هست مال هوا است!
هیچ ربطی هم به کسی ندارد، و به چیزی
( مثل اوضاع اجتماعی، یا ارقام اشتباهی)!
هر چه هست مال هوا است
هر چه هست مال هوی است!
هر چه هست ... مال حوّا است ( روایت اول: تقصیر حوا است و روایت دوم: متعلق به حوا است)
هر چه هست :
همینه که هست!
هر چه هست ...
کوچک که بودم و دبستان می رفتم، وقتی نام خانوادگی ام را (پیرزاده) صدا می زدند،بچه ها مسخر ه ام می کردند و من کلی ناراحت می شدم که چرا با اینکه خیلی خیلی جوان هستم ولی فامیلی ام اینطور نیست.بزرگ تر که شدم(راهنمایی و دبیرستان)علاوه بر مورد اولی ،زبر و خشن بودن دستهایم هم مزید بر علت بود برای بیشتر ناراحت شدنم،دستهایم در نگاه اول و مخصوصا تماس اول ،وقتی که دست می دادم،تداعی دست یک کارگر را داشت.البته از همان موقع هم کم و بیش با کارهای اینچنینی(سمباده زدن در و دیوار خانه های مردم/ به خاطر شغل پدر که نقاش ساختمان بود)سر و کار داشتم ولی نه به آن اندازه که دستم می انداختند.خلاصه از همان دوران از به نمایش گذاشتن دستهایم هراس داشتم و از قضاوت نادرست دیگران می رنجیدم.اما بعد از آن همه سال ،باز هم همان قضاوت نادرست تکرار می شود ،منتها انگار خدا می خواهد تلافی آن روزها را در آورد، چرا که این روزها دست دادن و آداب معاشرت با دوستان نه تنها باعث ناراحتی ام نمی شود بلکه با دیدن دستهایم، انگار به من نگاهی مردانه تر از دیگران می شود به این مضمون که چقدر فلانی زحمت کش بوده و با غیرت!
گاهی آن قدر از این لطف دوستان شرمنده می شوم که می خواهم مثل قدیم دستهایم را پنهان کنم ولی وقتی دست به سینه می شوم ،می گویند فلانی چقدر خودش را برای ما می گیرد!
خلاصه این هم حکایتی است دیگر:
حکایت
دست های من.
/در باره ی نام وبلاگ: (سپنج) نام فارسی قدیم( اسپند )است و در دهخدا به معنای سه پنج روز هستی(کنایه ازعمر کوتاه زندگی)نیز یاد شده است.برای آنها که سری به کلبه مان بزنند ،هیچ کاری و رفاقتی که از دستمان بر نیاید ، به محض ورود به خا طره هامان براییشان سپنج(اسپند) دود می کنیم تا از گزند چشم دیگران در امان باشند،رسمی که هنوز مرز بین باور و خرافه بودنش،روشن نیست اما هر چه هست یک حس شیرین نوستالزیک با همه خاطراتش در آن جاریست:
بفرمایید
وبلاگ حسین ترمه چی
سید علی ساداتی پور
گروه ادبی آینه
شهلا محجوبی
بهاره خطیری
منصور مومنی
فرزاد فرومند(وبلاگ)
محمد رضا صابری
مهدی شریفی ( شدن)
فیروزه مظفری(کاریکاتور)
مهدی حجوانی
جمال رحمتی
حسن غفاری ( عکاس)
محسن نامجو
الهلم باباخانی
رویا بیژنی
کلاغ سفید
